Knappe voldoendes. Echt moeten knokken. Altijd gezellig. Nooit een saai moment. Verbaasd dat je het hebt gehaald.

Pijnlijk slechte speeches zijn van alle tijden. Martin L.., Barack O, Jan Peter B., iedere spreker waagt zich wel eens aan een ongemakkelijke stilte of mislukte mop. Maar niets haalt het bij het cynische en tergend eindeloze geneuzel van, jawel, de leraar. Voor de duidelijkheid, niet zomaar een leraar. Nee, de diploma-uitreiking leraar. Beter nog, de diploma-uitreiking middelbare school leraar die jou helemaal niet mag. Die achter die brave snor en onder dat stoffige toupetje een diepgewortelde haat heeft ontwikkeld voor je ietwat eindeloze geklets tijdens zijn les, je onleesbare SO's en verkreukelde werkstukken.

Payback time

Wraak mag hij niet nemen van de directie, een kromme grap of opmerking na de les daargelaten. Maar als hij jou en jij hem na een jaar of vijf, misschien zes heeft overleefd, is het eindelijk zover. Spijbelaars, babbelaars, verstoorders van de algemene orde, wees voorbereid. De pen ligt klaar en de dag voor je glorieuze promotie tot lallende student en/of werkloos tuig wordt zijn dag om je eindelijk alles betaald te zetten. Jij zit klaar op je stoeltje in het trouwpak van je pa en kletst je wezenloos, simpelweg omdat het nu eindelijk mag. Plannen voor laveloze zuipfestijnen en wilde vakanties passeren de revue, totdat je mentor, studiebegeleider en professionele pain in the ass zijn papiertje op de preekstoel plant en je indringend aankijkt.

“Beste kletskous. Kunstgeschiedenis deed je nooit zo veel. Net als aardrijkskunde, geschiedenis en de mentorgesprekken die je miste.” Gepaste stilte om deze informatie even bij de ouders te laten bezinken. Je klasgenoten grinniken, je moeder bestudeert de vloer uitvoerig. “Je had vooral veel belangstelling voor je vrienden en de gezelligheid in de klas”. Waar zat die nooduitgang? “Vier jaar lang was ik je begeleider en ik heb je goed gevolgd, zoals je zelf ook wel weet.” Slik. Je klapt je kraag omhoog om je rode kop te beschermen maar het is al te laat. Een cynisch slagveld volgt, je moeder wordt rood, je vader witheet, je vrienden hebben het niet meer en rollen bulderend door de aula.

Eeuwig tussenuur

Huh? Je kijkt boven je kraag uit en veegt het angstzweet van je smoel. “Je deed je best tijdens de examens, sleepte de voldoendes binnen en hier zit je nu.” Kijkt die vent me nu zowaar aardig aan? “Ik feliciteer je met deze mijlpaal”, onderdrukt gegrinnik, “en hoop dat je je vervolgstudie”, lachsalvo's alom, “met succes afrondt.” Een luid applaus dendert de zaal door en je komt ineengedoken het podium opgewandeld. Één hand in je zak, natuurlijk, ook al is je imago net door de plee gespoeld.

Een rechtvaardige afstraffing of niet? Mwoah, waarom eigenlijk niet. Je hebt je velletje binnen, een vakantie voor de boeg die je zo lang kunt maken als je zelf wilt en een vrachtlading cadeau's in de pijplijn. Misschien had die vent ook wel een beetje gelijk. Als je stufi wilt gaan vangen, moet je er wel wat voor doen. Of een manier bedenken om je studententijd juridisch en financieel stevig te verlengen. Misschien moet je je er maar eens aan wagen, het blokken, de tentamens, eindeloze referaten en uitzichtloze groepsopdrachten. Lollig is anders, maar heel soms is het een heel klein beetje best wel behoorlijk interessant, kan ik je zeggen. Het bier wacht wel.

Zo.

Gadverdamme zeg.

Ik lijk wel volwassen.