Afgezien van het gebrek aan zitplaatsen, airco en comfort in elke menselijke zin van het woord, is het grootste probleem van die felgekleurde veetransporten die we bussen noemen dat je niet meer dan een metertje of vijf, zes van wie dan ook af kan gaan zitten.

“Riespekt jow. Ja, fucking waaar gewoon, echt fucking true man, kuuut zeg.” En nee, dit materiaal heb ik verder niet aangepast. Twee volstrekt normale Achterhoekse boerenkids probeerden elkaar en de rest van de volgestampte Syntusbus ervan te overtuigen dat ze van de fokking straat kwamen. Hosselen gast. Weetjewel. Check mijn veel te hard blerende mp3-speler man. Check die shit. Akon bitch.

Amusant, zo voor een minuutje of vijf. Maar niet voor een half 'fokking' uur lang, zeker niet als je er vlak voor zit. Ik druk meestal mijn oordopjes in en druk door naar wat kneiterharde hiphop. Alsof ik ze daarmee voor lul zet. Niet dat ik iets durf te zeggen trouwens. Een keertje zuchten, dat wel. Met mijn ogen rollen, heel voorzichtig. Nog een beetje omkijken als ik net de bus uit loop en godzijdank frisse lucht inhaleer in plaats van opgedroogd zweet en allesreiniger.

Moederlief

Maar helaas. Het kan erger. Eigenlijk nog wel de ergste van allemaal, hooligans en mondademers (zelf bedacht dat woord, ik ben er trots op) daargelaten. Moeders. Let wel, moeders met ongelofelijke rotblagen. Om het nog wat verder te specificeren, opvoedkundig debiele moeders met ongelofelijke rotblagen. Blagen die met een Bob de Bouwer popje zo hard mogelijk tegen het raam aan gaan rammen om de aandacht te krijgen van mammie. Maar ja, mammie zag net haar allerbeste vriendin achter in de bus zitten. Moest ze toch wel even mee gaan praten.

“Hej Renske! Och schat toch, jij hier! Oh nee, ik kan wel even praten. Nee, de kinderen zijn wel mee, maar die vermaken zich wel. Wesley! Niet je broertje schoppen, liefje, nee, niet doen. Hij kan al hard genoeg schreeuwen van zichzelf. Ja, schat, ze zijn wat druk, maar ja, de leeftijd hé. Ze vinden het gewoon heel spannend, hé Wesley! Poepie, luister nou even. Stop eens met het kwijlen over de stoelen schatje, ik heb hier een speeltje voor je. Goede jongen.”

Wishful thinking

Oké, kwijlende koters heb ik nog nooit gezien. Dit soort moeders helaas vaak genoeg. Toch is er één pluspunt aan een zo'n te lange busrit. Dat spiegeltje vlak boven de buschauffeur waar je, als je goed zit, de hele rit zijn gezicht kan bekijken. En naarmate de gekte toeneemt, afgekloven speelgoed alle kanten uit vliegt en één van de koters zijn stembanden driftig aan het testen is zie je dat gezicht meer en meer vertrekken.

Die dikke ader op zijn voorhoofd begint te kloppen, hij verkleurt van gezellig lichtrood naar diep donkerpaars, zijn inhammen lijken steeds sneller terrein te winnen. Ik denk dat als je de hele dag blijft zitten zijn smoel uiteindelijk implodeert. Dat, of hij drukt die hele kutbus van de weg en dwars door de koeienboerderij van oom Sjef heen. Agressie tégen het personeel in het openbaar vervoer kennen we nu wel. Ik wacht nu alleen nog op een nieuwsbericht dat buschauffeur Harrie van lijn 36 richting Fupschutterveen zonder blikken of blozen, Priscilla, moeder van drie, een kopstoot heeft bezorgd. Om vervolgens met een grijns op zijn gezicht zijn ronde af te rijden. En dan wel te laat aankomen, natuurlijk.

bron: www.jobsbuschauffeur.be