Ik zag gisteravond iemand in de trein heel druk zijn wijsvinger in zijn kruis drukken. Beter gezegd, hij wreef een beetje heen en weer en drukte wat met zijn duim. Tenminste, dacht ik te zien. Ik zat drie stoelen voor de beste man en had, door een gruwelijk lelijke groene bankleuning, niet echt zicht op het druk bewerkte kruis. Maar toch zag ik in sfeervolle tl-licht, keer op keer die vinger naar beneden prikken, soms heel snel achter elkaar.

 Pas toen ik opstond en uit pure nieuwsgierigheid schaamteloos richting de ritssluiting van zijn net niet hippe broek staarde zag ik dat hij iets in zijn kruis had liggen. Het werd vliegensvlug in een fel gekleurd sokje gestoken, maar ik zag nog net hoe een of ander nutteloze app zich op het smetteloze touchscreen afsloot. Een iPhone. Natuurlijk. Heel eerlijk gezegd, ik was een beetje teleurgesteld.

Het leek me zo'n leuk verhaal, iets om jullie mee lastig te vallen. Creatieve rukker in trein biedt schaamteloos gefascineerde columnist de reis van zijn leven. Maar nee hoor, het was enkel zijn mobieltje. Zijn pokkie. Zijn multifunctionele natte droom. Waar, jammer genoeg, al miljarden next-gen debielen mee lopen te pochen. Misschien was ik daarom wel teleurgesteld. Gadgets vervelen me al snel.

Lekker gevoelig

Ben ik dan zo'n zure zeikerd die nu al over vroeger lult, vlak na de twintigjarige leeftijd bereikt te hebben? Nee, niet echt, ook ik ben een trouwe Youtube/Facebookslaaf. Gebrek aan geld? Jaloers op al die glimmende patserphones? Voor geen meter, eigenlijk. Nee, wat mij dwars zit, is het volgende. Het nieuwe, en vooral het leuke, van zo'n Iphone is er eigenlijk al vanaf als je het plastic hoesje los sjort en je eerste angstige tikjes tikt. 

Eerst maar eens scrollen, heh, leuk. Oh, ik ga de C al voorbij, en ik kan niet meer terug, Nou, dan maar iemand bellen die Z heet. Ja, kom op rotding, ik klik toch raak, nee, ik wil geen extra opties. Oh, leuk, zo'n internetverbinding die het net niet doet. Pluspunt, door twintig minuten je mail proberen te openen lijkt de treinreis verdomd snel te gaan. Nee, kut, nu al een kras, morgen toch maar eens mijn nagels uitrukken, dat werkt vast beter.

Blind wapperen 2.0

En bij de iPhone blijft mijn teleurstelling niet. Een weekendje geleden de Wii uitgeprobeerd. Moest hip zijn. Drie uur 's nachts was het, licht bezopen stond ik te turen naar de twee witte wapperstokjes in mijn poten. Terwijl ik mijn voeten op hun plaats probeerde te houden, werd ik enorm enthousiast, gamenerd die ik ben. Ik greep de controller stevig vast en bereidde me voor op mijn eerste next-gen zwieper.

Alles was in een kwartiertje voorbij. Ik weet nog iets van lelijke beelden, wanhopig gewapper en een controller van mijn tegenspeler die mij stevig in mijn linkeroog raakte toen het spel zowaar een beetje spannend werd. De laatste vijf minuten stond ik nog een beetje na te zwiepen. Kijken hoefde niet echt, gewoon een beetje heen en weer, voor het gevoel.

Tijdens het zwiepen bedacht ik me dat je binnen een paar maanden alleen nog maar met een e-reader in de trein of bus op kunt vallen. Zou het niet leuk zijn om dan met een flinke zwieper je digitale pagina om te kunnen slaan, dacht ik. Om het lezen een beetje energiek te houden. Mep je, als het kan, ook meteen die Iphoneknakker naast je knock-out.