Deadlines zijn kut. Nu zal het me wel niet sieren dat ik de kop van dit artikel in mijn eerste zin herhaal, maar, bij God, Allah en de tandenfee, het is nodig. Het is namelijk de enige, eerlijke, ongezouten gedachte die in je opkomt. Want als je op vrijdagmiddag van je leraar een deadline te horen krijgt denk je niet, goh vervelend. Potverdrie. Sjips. Nee, kut is het.

En denk maar niet dat er iets zal veranderen na je middelbare school. Daar begint het eigenlijk, met het zo onschuldig lijkende SO'tje. Zeseneenhalf procent van je cijfer, je krijgt nog drie werkstukken en twee tentamens, waarom zou je ook leren. En dan is het zondagavond kwart over elf, je hebt je wekker net gezet en het zweet breekt je uit. Kut.

Jawel, dat koude zweet zal je nog vaak bekruipen. Na veelvuldig bestookt te worden met SO's, tentamens, werkstukken en presentaties komt de moeder aller middelbare deadlines de hoek om kijken, je examen. Nu zal ik je wegens de gezondheid van de jeugdige lezers de details van het, gruwel, blokken, besparen. De bloederige details hoor je maar van je pas afgestudeerde broer of zus.

Genieten van school

Wat ik je hier wil geven is een kleine voorbereiding op een leven vol rode cirkeltjes op je kalender. En hoe hard het je dwars gaat zitten als je er een mist. Beter gezegd, blijft missen. Zoals de deadline van deze column. Al een week staart die lege pagina me aan en ik heb geen flauw idee wat ik er neer moet plempen. Dus daarom maar, tegen beter weten in, de waarheid. Ik heb mijn deadline gemist.
 

Nu zul je zeggen, wat boeit het. Wat boeit het eigenlijk ook, zolang je geen cijfer of loonstrookje krijgt voor wat je doet. Nou beste lezer, het gaat aan je knagen. Zodra de zaak helemaal bij jou ligt, geen ouder in je nek hijgt of leraar in je oor brult, wordt het, jawel, je eigen verantwoordelijkheid. Precies de reden waarom ik nog graag op de middelbare school zou willen zitten. Je laat je ouders net zolang hijgen en je leraren brullen tot je uiteindelijk het maar eens doet. Gewoon om van het gezeur af te zijn. Heerlijk toch? Het werk wordt wel gedaan, geld hoeft nog niet verdiend te worden, niet voor je avondeten in ieder geval. En luiheid kent nog beperkte consequenties. Later, echter, gaat het een tikje anders.
 

Eindeloze marteling

Vorige week was het. Fietsend door de stad en langs drie rode stoplichten tegelijkertijd, de wind op mijn smoel en peuk in de hand. Rechtsaf bij Jeans Centre, teugje, kinderwagen ontwijken, rook uitblazen, even langs de budgetbak bij Free Record Shop. Een mooie, luie dag, tot nog toe. En dan ineens, met een Steven Seagal film van twee euro vijftig in mijn handen schiet het door mijn hoofd. Kut. Column. En dat zijn de twee gedachten die de rest van de week door mijn hoofd bleven spoken. Groter en groter werd het probleem, tot exact veertig minuten geleden mijn vingers op het toetsenbord gingen rammen.

En nu zijn we er dan. Bijna af, minder dan veertig minuten van mijn kostbare heeft het me gekost. Plaatje zoeken en het werk is gedaan. Op naar de volgende deadline. Of wacht. Was die niet gisteren? Oh. Kut.