Zwoegen en ploegen tegen oer-Hollandse rukwinden en door wel erg overdadige regenbuien, op weg naar je vier vijftig per uur en laffe lunch. Verstrekt door je baas en slechts gedeeltelijk van je loon betaald, natuurlijk. Bijbaantjes. Mijn god. Blij dat ik ben afgestudeerd.

Een leuke bijbaan. Is die combinatie van woorden mogelijk? Afgezien van een gesprek met uiterst hoopvolle ouders heb ik geen enkele 'jongere' die zin horen herhalen. Tenminste, niet zonder bijtend sarcasme of diepe treurnis omdat je weekenden voor een half jaar of langer volledig vastliggen en klem zitten tussen dodelijk saaie diensten. Wc's poetsen, pindakaas spiegelen, geplette ciabbatta naar de verkeerde tafel brengen.Ciabahta? Ciabattâh? Fuck it, ik houd meer van stokbrood. Ook houd ik meer van werken onder humane omstandigheden, een loon wat een wild weekend overleeft, uniformpjes waar je je niet dood in schaamt.

Smile op je smoel

Erger dan erg is die geforceerde Albert Heijn-glimlach, die volstrekt ongeïnteresseerde 'goedenavond' en, natuurlijk, dé beste brainwashzin aller tijden. “Spaart u Rocks'zegels?” Ik vraag me altijd af of die zin er, na een te lange dienst tijdens verlaten, druilerige zaterdag er later op de avond nog eens per ongeluk uit schiet bij een moeie, overwerkte supermarktchagrijn. Aan het einde van een telefoongesprek. Bij je volgende sollicitatie.

Nee, dat is vast onzin. Zo diep zit zo'n baantje namelijk niet. Dat is het meest prachtige aan al die kleine klotebaantjes, nutteloze nachtdiensten, inklokken, uitklokken, een snelle peuk achter het gebouw. Het interesseert je uiteindelijk niets, niks, nadah, noppes. Je minimumloon is even laag als je liefde voor de zaak. Kom op, wees eerlijk. Het hoort erbij.

Pispauzes

Je hebt geen sympathie voor een wankelend bedrijf onder de druk van de almachtige crisis. Geen zelfopoffering door vrijwillig overwerken. Belangrijker is of je vriendje in de pauze nog langs komt, hoe je je plaspauze kan uitrekken tot een minuut of twintig. Een oppervlakkige mening?

Misschien ben ik wel verbitterd. Na plees te poetsen en productielijnen te spuiten bouw je door de jaren heen een donders groot trauma op, dat moet ik toegeven. Tien over half zeven óp de zaak met je spierwitte godsgruwelijk lelijke uniform al aan, keiharde opzichters die je godsammersetering vraagt what the fuck je aan het doen bent terwijl je net denkt dat je door hebt hoe het moet. Zucht. Waar hadden we het over?

Beetje fraude kan nooit kwaad 

Oh ja! Bijbaantjes. Geniet je er al van? Een flinke zelfstandigheidsroes als je in de kroeg in plaats van een verkreukeld vijfje zowaar de Almachtig Twintig uit je portemonnee trekt? Voel je je de pimp met die kersverse knalpijp op je roestige Yamaha? Hm. Weet je, ergens hebben jullie ook wel gelijk. Ligt het aan mij? Hebben jullie er lol in? Echt oprecht misselijkmakend plezier? Die neppe grijns is niet altijd nep?

Ach, wat zeur ik ook. Elk godvergeten uur is weer een biertje of een wijntje in het weekend, en je ziek melden kan eigenlijk best vaak. Eigenlijk, stiekem, valt er toch een heel klein beetje wel wat te zeggen voor jullie jammerlijk onderbetaalde bezigheden.

Zeiken op je baas in een veel te korte pauze, je vrienden een milkshake extra toeschuiven. En misschien, heel misschien.....vindt die leuke meid je zelfs in je lichtblauwe werkshirt wel leuk. Gewoon een milkshake extra geven.

Werkt gegarandeerd.